ค่าชดเชย

ค่าชดเชย คือเงินที่นายจ้างต้องจ่ายให้ลูกจ้างเมื่อเลิกจ้างโดยลูกจ้างไม่มีความผิด เช่น ปิดกิจการ ลดจำนวนพนักงาน หรือไม่ผ่านการประเมิน เป็นสิทธิตามกฎหมายแยกต่างหากจากค่าจ้างค้างจ่ายและค่าบอกกล่าวล่วงหน้า ลูกจ้างที่ทำงานติดต่อกันครบ 120 วันขึ้นไปจึงจะมีสิทธิได้รับ

อัตราค่าชดเชยตามอายุงาน

มาตรา 118 กำหนดอัตราขั้นต่ำไว้เป็นขั้นบันไดตามอายุงาน ดังนี้

• ครบ 120 วัน แต่ไม่ครบ 1 ปี — ค่าจ้าง 30 วัน
• ครบ 1 ปี แต่ไม่ครบ 3 ปี — ค่าจ้าง 90 วัน
• ครบ 3 ปี แต่ไม่ครบ 6 ปี — ค่าจ้าง 180 วัน
• ครบ 6 ปี แต่ไม่ครบ 10 ปี — ค่าจ้าง 240 วัน
• ครบ 10 ปี แต่ไม่ครบ 20 ปี — ค่าจ้าง 300 วัน
• ครบ 20 ปีขึ้นไป — ค่าจ้าง 400 วัน

คำนวณจากค่าจ้างอัตราสุดท้าย และอายุงานนับรวมช่วงทดลองงานด้วย

กรณีที่ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย

นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยเมื่อลูกจ้างลาออกเอง หรือถูกเลิกจ้างด้วยเหตุตามมาตรา 119 เช่น ทุจริตต่อหน้าที่ จงใจทำให้นายจ้างเสียหาย ละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร หรือฝ่าฝืนข้อบังคับซ้ำหลังได้รับหนังสือเตือนแล้ว ข้อสำคัญคือนายจ้างต้องระบุเหตุผลไว้ในหนังสือเลิกจ้าง มิฉะนั้นจะยกเหตุนั้นขึ้นอ้างภายหลังไม่ได้

พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 118 (อัตราค่าชดเชย) และมาตรา 119 (ข้อยกเว้น) แก้ไขเพิ่มเติมโดยฉบับที่ 7 พ.ศ. 2562 — สอบถามได้ที่กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน

คำที่เกี่ยวข้อง

• การบอกเลิกจ้าง
• หนังสือเตือน
• ทดลองงาน