ลูกจ้างรายวัน

ลูกจ้างรายวัน คือลูกจ้างที่ตกลงรับค่าจ้างเป็นรายวัน ได้ค่าจ้างตามวันที่มาทำงานจริง เป็นรูปแบบการจ้างที่พบมากในร้านอาหาร งานค้าปลีก และงานบริการที่ปริมาณงานขึ้นลงตามฤดูกาล ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยคือคิดว่าลูกจ้างรายวัน "ไม่มีสิทธิอะไร" ทั้งที่กฎหมายคุ้มครองลูกจ้างรายวันแทบทุกเรื่องเท่ากับลูกจ้างรายเดือน

สิทธิที่เหมือนและต่างจากลูกจ้างรายเดือน

• เหมือนกัน — ค่าจ้างไม่ต่ำกว่าอัตราขั้นต่ำ เวลาทำงานและเวลาพักตามกฎหมาย ค่าล่วงเวลา วันลาป่วย การขึ้นทะเบียนประกันสังคม และค่าชดเชยเมื่อถูกเลิกจ้างหลังทำงานครบ 120 วัน
• วันหยุดตามประเพณีและวันลาพักร้อน — ลูกจ้างรายวันมีสิทธิหยุดโดยได้รับค่าจ้างเช่นกัน
• ต่างกันจุดเดียวที่สำคัญ — วันหยุดประจำสัปดาห์ ลูกจ้างรายวันไม่ได้รับค่าจ้างในวันนั้น (หลักไม่ทำงานไม่ได้ค่าจ้าง) ขณะที่ลูกจ้างรายเดือนค่าจ้างครอบคลุมอยู่แล้ว
• หากให้ลูกจ้างรายวันทำงานในวันหยุด ต้องจ่ายค่าทำงานในวันหยุดตามอัตราที่กฎหมายกำหนด

ข้อควรระวังของนายจ้าง

การจ้างรายวันต่อเนื่องเป็นเวลานานไม่ได้ทำให้ความคุ้มครองลดลง อายุงานของลูกจ้างรายวันนับต่อเนื่องเพื่อสิทธิค่าชดเชยและวันลาพักร้อนเหมือนกัน การบันทึกวันทำงานของแต่ละคนให้ครบถ้วนจึงสำคัญทั้งต่อการจ่ายค่าจ้างรายงวดและการคำนวณสิทธิระยะยาว

พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 — มาตรา 56 (ค่าจ้างในวันหยุด ซึ่งยกเว้นวันหยุดประจำสัปดาห์สำหรับลูกจ้างรายวัน) และบทคุ้มครองทั่วไปใช้กับลูกจ้างรายวันเต็มที่

คำที่เกี่ยวข้อง

• ค่าจ้างขั้นต่ำ
• วันหยุดนักขัตฤกษ์
• ค่าชดเชย