วันลาพักร้อน

วันลาพักร้อน หรือชื่อตามกฎหมายคือวันหยุดพักผ่อนประจำปี เป็นสิทธิของลูกจ้างที่ทำงานติดต่อกันครบ 1 ปี โดยมีสิทธิหยุดได้ปีละไม่น้อยกว่า 6 วันทำงาน และได้รับค่าจ้างตามปกติ นายจ้างจะกำหนดให้มากกว่านี้ก็ได้ และหลายธุรกิจใช้วันลาพักร้อนที่มากขึ้นเป็นสวัสดิการดึงดูดพนักงาน

กติกาที่ควรรู้

• นายจ้างเป็นผู้กำหนดวันหยุดพักผ่อนประจำปีให้ลูกจ้างล่วงหน้า หรือกำหนดตามที่ตกลงกัน
• นายจ้างและลูกจ้างตกลงกันสะสมวันลาที่ไม่ได้ใช้ไปรวมกับปีถัดไปได้
• ลูกจ้างที่ยังทำงานไม่ครบ 1 ปี นายจ้างอาจให้หยุดพักผ่อนตามส่วนของระยะเวลาที่ทำงานได้
• หากนายจ้างเลิกจ้างโดยลูกจ้างไม่มีความผิด ต้องจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีที่ลูกจ้างพึงมีสิทธิแต่ยังไม่ได้ใช้ ทั้งของปีที่เลิกจ้างตามส่วนและที่สะสมไว้

จัดการวันลาในทีมงานกะ

สำหรับร้านที่ต้องมีคนประจำกะตลอดเวลา วันลาพักร้อนที่ขอพร้อมกันหลายคนอาจทำให้กะขาดคนได้ง่าย แนวทางที่ใช้ได้ผลคือเปิดให้ขอลาล่วงหน้าผ่านช่องทางเดียวที่ทุกคนเห็นตรงกัน กำหนดจำนวนคนที่ลาพร้อมกันได้ในแต่ละช่วง และบันทึกยอดวันลาคงเหลือให้ลูกจ้างตรวจสอบเองได้ ลดการเข้าใจคลาดเคลื่อนทั้งสองฝ่าย

พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 30 (วันหยุดพักผ่อนประจำปี) และมาตรา 67 (จ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนที่ยังไม่ได้ใช้เมื่อเลิกจ้าง)

คำที่เกี่ยวข้อง

• วันหยุดนักขัตฤกษ์
• ทำงานวันหยุด
• ค่าชดเชย