พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541

พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 คือกฎหมายแรงงานฉบับหลักของประเทศไทย กำหนดมาตรฐานขั้นต่ำในการจ้างงานที่นายจ้างทุกขนาดต้องปฏิบัติตาม ตั้งแต่ร้านเล็กที่มีลูกจ้างคนเดียวไปจนถึงโรงแรมขนาดใหญ่ มีการแก้ไขเพิ่มเติมหลายครั้ง ครั้งสำคัญล่าสุดคือฉบับที่ 7 พ.ศ. 2562

สาระสำคัญที่ธุรกิจงานกะใช้บ่อย

• เวลาทำงาน — ไม่เกินวันละ 8 ชั่วโมง และสัปดาห์ละ 48 ชั่วโมงสำหรับงานทั่วไป
• เวลาพัก — ไม่น้อยกว่าวันละ 1 ชั่วโมง หลังทำงานติดต่อกันไม่เกิน 5 ชั่วโมง
• วันหยุด — วันหยุดประจำสัปดาห์อย่างน้อย 1 วัน วันหยุดตามประเพณีอย่างน้อย 13 วันต่อปี และวันหยุดพักผ่อนประจำปีอย่างน้อย 6 วันทำงานเมื่อทำงานครบ 1 ปี
• ค่าตอบแทน — ค่าจ้างไม่ต่ำกว่าอัตราขั้นต่ำ ค่าล่วงเวลา และค่าทำงานในวันหยุดตามอัตราที่กฎหมายกำหนด
• การเลิกจ้าง — การบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชยตามอายุงาน และเงื่อนไขหนังสือเตือน

ใครกำกับดูแลและบังคับใช้

หน่วยงานหลักคือกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กระทรวงแรงงาน ซึ่งมีพนักงานตรวจแรงงานเข้าตรวจสถานประกอบการ รับคำร้องจากลูกจ้าง และออกคำสั่งให้นายจ้างปฏิบัติให้ถูกต้องได้ การฝ่าฝืนมีทั้งโทษปรับและโทษอาญาตามความร้ายแรง นายจ้างที่มีลูกจ้างตั้งแต่ 10 คนขึ้นไปยังต้องจัดทำข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานเป็นลายลักษณ์อักษรด้วย

พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 7 พ.ศ. 2562) — บังคับใช้โดยกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กระทรวงแรงงาน

คำที่เกี่ยวข้อง

• เวลาพัก
• ค่าชดเชย
• วันลาพักร้อน